Streszczenie: Celem artykułu jest zbadanie stanowiska Stanów Zjednoczonych wobec kwestii Górnego Śląska w latach 1918–1919 w kontekście amerykańskiej liberalnej, internacjonalistycznej wizji powojennego porządku w Europie. Autor ukazuje istotny związek między koncepcją liberalnej wspólnoty narodów wyrażaną przez prezydenta Thomasa Woodrowa Wilsona a jego postawą względem polsko-niemieckiego sporu o Górny Śląsk jako problemu o wymiarze kontynentalnym, rzutującym na polityczną i gospodarczą kondycję Europy Środkowej. Ze względu na liberalne i uniwersalistyczne ujęcie przez administrację Wilsona zasady samostanowienia narodowego, która wykraczała poza ramy konfliktu polsko-niemieckiego, delegacja amerykańska na paryskiej konferencji pokojowej była przeciwna rozwiązaniom terytorialnym opartym na „nacjonalistycznych” podziałach granicznych. Zamiast wytyczania spornej i dzielącej granicy zagrażającej bezpieczeństwu Europy, Stany Zjednoczone były bardziej zainteresowane ustanowieniem międzynarodowej kontroli nad górnośląską gospodarką, która utrzymywałaby spójność ekonomiczną przemysłowych regionów Śląska w obliczu podziału regionu przez zwaśnione państwa narodowe — Niemcy i Polskę. W tej sprawie USA postrzegały Polskę jako państwo mniej wiarygodne w zabezpiaczeniu gospodarki górnośląskiej. Pomimo niepowodzenia Wilsonowskiego projektu europejskiej wspólnoty liberalnej i politycznego wycofania się USA z Europy po 1919 r., amerykański internacjonalizm kształtował ocenę kwestii Górnego Śląska i granicy polsko-niemieckiej w kolejnych dekadach.