Streszczenie: Na przykładzie wojewody wileńskiego i hetmana wielkiego litewskiego Jana Karola Chodkiewicza (ok.¬1570–1621) podjęto w artykule temat stanu finansów litewskiego magnata w pierwszej połowie XVII w. Poprzez analizę rejestrów hetmańskich długów, korespondencji oraz inwentarzy dóbr zaprezentowano majątkowe podstawy potęgi wojewody wileńskiego, scharakteryzowano strukturę jego przychodów oraz omówiono skalę i natężenie akcji kredytowej hetmana, która wynikała z konieczności przeznaczenia dużych sum na działalność publiczną. Na marginesie tych rozważań poruszono także temat konsumpcji na hetmańskim dworze. Omówione zostało grono wierzycieli Chodkiewicza, wykorzystywane przez niego narzędzia finansowe, a także okoliczności, kwoty i warunki, na jakich się zadłużał. Pośród kredytodawców hetmana dominującą (choć wewnętrznie zróżnicowaną) grupą była szlachta. Zapożyczał się on także u instytucji kościelnych, kupców oraz Żydów. Główna konstatacja jest następująca: kredyt był ważnym elementem magnackiej gospodarki, lecz nadmiernie wysokie zobowiązania wiązały się z poważnym ryzykiem, ponieważ mogły uszczuplić dochody z dóbr ziemskich. Odnośnie do Chodkiewicza, podobnie jak w przypadku innych hetmanów, służba wojskowa wiązała się z koniecznością wspierania Rzeczypospolitej prywatnymi zasobami (mierzonymi nie tylko w pieniądzu). Lojalną służbę wynagradzał król. Buława przyczyniała się też do wzmocnienia swojego posiadacza w sferze symbolicznej. Konieczność zaciągnięcia znacznych zobowiązań finansowych była drugą stroną tego samego medalu.