Recenzja książki: Galiiʹko-Volinsʹkij lìtopis : tekstologìâ / za red. O. P. Toločka. Kiìv, 2020.

Streszczenie:W niniejszym tekście autor stara się pokazać szkody, jakie powoduje pisanie prac naukowych pod tezę. Kierowany przez wytrawnego badacza dziejów Rusi średniowiecznej i historiografii, Oleksija Tołoczkę, kijowski zespół, który podjął się napisania komentarzy do Kroniki halicko-wołyńskiej (Kroniki Romanowiczów), niestety, poszedł właśnie taką drogą. Analizując recenzowany, bardzo obszerny tekst, można dojść do wniosku, że już na wstępie pracy kijowscy badacze w sposób autorytatywny, bez dyskusji z wieloma odmiennymi poglądami występującymi w literaturze, przedstawili swoją koncepcję co do czasu i okoliczności powstania źródła. Według ich poglądów, na Wołyniu działalność dziejopisarska pojawiła się dopiero po 1264 r. w kręgu intelektualnym znajdującym się pod wpływem przekładowych dzieł o charakterze chronograficznym. Wcześniej zaś nie znano tam formuły pisania o dziejach. Równocześnie, dopiero pojawienie się latopisu typu ipatiewskiego wywołało chęć kontynuacji powstającego w opisany wyżej sposób, rozpoczętego po 1264 r. dzieła. W ten sposób, w końcu lat osiemdziesiątych XIII w. otrzymało ono przedłużenie w postaci latopisu „wołyńskiego”. Po 1292 r. latopis „wołyński” został przeredagowany przez tego samego autora lub przez jego następcę. Autor ten równocześnie systematycznie przerabiał „halicką” część źródła, wskutek czego „Latopis halicko-wołyński” przybrał ostatecznie postać, w jakiej wszedł do kodeksu ipatiewskiego. Znaczna część analizy materiału źródłowego podporządkowana jest dowiedzeniu tej tezy, choć zdarzają się znakomite pod względem jakości opracowania poszczególnych fragmentów źródła.