Streszczenie: Kazimierz Woźnicki pochodził z Królestwa Polskiego, ale na trwałe związał się z Francją, gdzie studiował na Sorbonie i w Wyższej Szkole Nauk Politycznych. Na początku XX w. pracował jako bibliotekarz w Muzeum Narodowym w Rapperswilu oraz w Szkole Narodowej Polskiej na Batignolles. W ciągu kilku lat potrafi ł zaskarbić sobie zaufanie ustosunkowanych sfer Paryża. Związany ze Związkiem Młodzieży Polskiej ZET, poznał studiujących nad Sekwaną i należących do tej organizacji uczniów lwowskiego historyka, Szymona Askenazego. Z niektórymi się zaprzyjaźnił. Od chwili zatrudnienia na Uniwersytecie Lwowskim Askenazy zmierzał do stworzenia zespołu młodych badaczy, zdolnych zintensyfikować badania nad najnowszą historią Polski. Widział w nim miejsce i dla Woźnickiego, szczególnie że ten zainteresował się działalnością Joachima Lelewela. Chociaż opublikował o nim kilka artykułów, monografia, do której zachęcał mistrz, nie powstała. Lwowski uczony widział w Woźnickim osobę, która mogła przyczynić się do nagłośnienia sprawy polskiej nad Sekwaną. Dlatego w 1906 r. zaproponował mu objęcie kierownictwa paryskiego biura informacyjno-prasowego. Prywatna, warszawsko-lwowska inicjatywa przekształciła się szybko w powiązaną z endecją Polską Agencję Prasową w Paryżu, kierowaną przez Woźnickiego w latach 1907–1914. Paryska korespondencja oświetla aktywność dydaktyczną i naukową Askenazego. Listy lwowskiego uczonego do Woźnickiego dowodzą żywej troski o sprawy emigracyjnego ucznia. Pokazują też korzyści mistrza wynikające ze współpracy. Przybliżają te cechy charakteru Askenazego, które były kołem zamachowym jego szkoły.