Streszczenie: Dobór środków wychowawczych na ziemiach polskich przez wieki był niczym nieograniczony i zawierał się w sprawowanej przez rodziców, przede wszystkim ojca, władzy absolutnej nad dzieckiem. Karcenie i jego sposób zależało więc od woli rodziców i sprowadzało się najczęściej do kar cielesnych, np. chłosty. Prawne ograniczenia w tej kwestii zaczęły pojawiać się wraz z XIX-wiecznymi kodyfikacjami prawa cywilnego. Pod rządami Landrechtu pruskiego obojgu rodzicom w procesie kształcenia swych dzieci wolno było użyć wszelkich środków karności nieszkodliwych dla ich zdrowia. W przypadku przejawów okrucieństwa rodziców wobec dzieci sąd mógł m.in. z urzędu zapewnić im odpowiednią pieczę. W austriackim ABGB rodzicom umożliwiono karcenie (karanie) dzieci, jeśli zachowywały się nieobyczajnie, były nieposłuszne bądź zakłócały spokój lub porządek domowy. Miało ono odbywać się w sposób umiarkowany i nieszkodliwy dla zdrowia dziecka, a w przypadku nadużyć sąd był władny wydać odpowiednie rozporządzenia. Na podstawie Kodeksu Napoleona w przypadku ważnych powodów do nieukontento-wania z postępków swego małoletniego potomka ojciec mógł zastosować instytucję przytrzymania go w zamknięciu, do rozpoczęcia przez niego szesnastego roku życia przez czas nie dłuższy niż miesiąc, a starszego nie dłużej niż sześć miesięcy. W Kodeksie Cywilnym Królestwa Polskiego rodzicom nieukontentowanym postępkami swych dzieci umożliwiono karcenie, które miało być niezagrażające zdrowiu dziecka i postępowi w naukach nieszkodliwe. W przeciwnym przypadku narażali się na upomnienie bądź nawet odebranie władzy rodzicielskiej. W Zwodzie Praw Cesarstwa Rosyjskiego rodzice mieli prawo w stosunku do swych krnąbrnych i nieposłusznych dzieci stosować służące poprawie ich zachowania domowe środki karcenia, a nawet „oddać je do więzienia” (w rzeczywistości do charakterystycznej formy poprawczego zakładu karnego). W niemieckim BGB do środków wychowawczych zaliczono prawo ojca do karcenia dziecka „w sposób odpowiedni”. W przypadku nadużywania przez niego pieczy sąd miał przedsięwziąć środki dla odwrócenia tego stanu. W II Rzeczypospolitej obowiązywały poszczególne ustawodawstwa pozaborcze, a opracowane w czasie międzywojnia projekty zostały wykorzystane przy pracach nad dekretem z 1946 r. Zgodnie z jego przepisami rodzice zostali uprawnieni do karcenia dzieci, jednak bez szkody dla ich zdrowia fizycznego lub moralnego i w granicach wskazanych celem wychowania. W kodeksie rodzinnym z 1950 r. w ogóle zrezygnowano z określenia uprawnień lub wyznaczenia granic dotyczących karcenia, tj. kwestię tę przemilczano. Kierunek ten utrzymano w kodeksie rodzinnym i opiekuńczym z 1964 r. do czasu aż nowelizacją z 2010 r. całkowicie zakazano karcenia cielesnego.