Streszczenie: W artykule przedstawiono krytykę normatywizmu Hansa Kelsena dokonaną z pozycji tomizmu przez Czesława Martyniaka. Krytyka skupiła się na trzech problemach: jednolitości Kelsena koncepcji prawa, mocy obowiązującej prawa i prawa naturalnego. Martyniak po przeanalizowaniu poglądów Kelsena w danej kwestii, przedstawił swoje stanowisko. Kelsen był pod wpływem doktryny: Immanuela Kanta, Hermana Cohena, Hansa Vaihingera, Ernesta Macha, Edmunda Husserla, Ludwika Feuerbacha. Niejednorodność filozoficznych podstaw czystej teorii prawa Kelsena, zdaniem Martyniaka, skutkuje brakiem harmonii i spójności Kelsena koncepcji prawa. Martyniak wykazał, iż Kelsen przyjmując normę podstawową jako normę nadającą moc obowiązującą systemowi prawa pozytywnego i szukając z kolei dla niej uzasadnienia w samym prawie, popełnił błąd petitio principii. Martyniak wykazał, iż Kelsen również popełnił błąd petitio principii, kiedy przyjął nieudowodniony postulat rozdziału sfery bytu i powinności, aby uzasadnić tezę o niezależności prawa od rzeczywistości. Martyniak wreszcie ukazał możliwość znalezienia mocy obo-wiązującej prawa przy jednoczesnym odrzuceniu postulatu rozdziału Sein i Sollen. Negacja prawa naturalnego w dyskursie Kelsena na temat teorii prawa jest – zdaniem Martyniaka – nieuzasadniona, gdyż prawo naturalne jest jakby „naturalnym” łącznikiem prawa stanowionego ze sferą bytu. Prawo pozytywne – według Martyniaka – podlega etyce (moralności) z uwagi na dobro wspólne, które jest jego celem. Teoria prawa Hansa Kelsena w świetle krytyki Czesława Martyniaka jest: 1) niespójna ze względu na swoje podstawy filozoficzne; 2) pełna sprzeczności; 3) abstrakcją oderwaną od rzeczywistości. Oczywiście nie oznacza to, iż koncepcja prawa Kelsena nie zawiera elementów trafnych i godnych zachowania. Martyniak przedstawił również tomistyczne rozwiązanie problemu mocy obowiązującej prawa i kwestę prawa naturalnego, co słusznie dopełnia krytykę normatywizmu Kelsena i czyni zeń trafną.