Streszczenie: Gdy na gruzach carskiej Rosji powstawało nowe socjalistyczne państwo, przestępstwa samowolnego oddalenia się oraz dezercji stanowiły istotny problem ze względu na prowadzone w tamtym okresie działania wojenne zarówno wewnątrz kraju jak i na zewnątrz. Ustawodawstwo sowieckie w okresie międzywojennym jednak nie traktowało wspomnianych czynów przestępnych szczególnie surowo. Zmiany nastąpiły wraz z wejściem w życie dekretu z dnia 6 lipca 1940 r. Przepisy tego aktu normatywnego zostały wdrożone do ustawodawstw wszystkich republik związkowych, natomiast przewidziane w nich sankcje karne były bardzo dotkliwe, dostosowane do warunków wojennych. W 1961 r. wszedł w życie Kodeks karny RFSRS, w którym implementowano przepisy z ustawy ogólnozwiązkowej z 1958 r. Prawo karne wojskowe kształtowało się w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej jeszcze w trakcie II wojny światowej. W 1943 r. w sposób nielegalny wydano Kodeks Wojskowy Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR, przepisy w nim zawarte niewiele odbiegały od sowieckich. Rok później wszedł w życie Kodeks Karny Wojska Polskiego, który względnie surowo traktował czyny zabronione samowolnego oddalenia się oraz dezercji. Obowiązywanie KKWP wraz ze zmianami trwało do końca 1969 r. po czym został on zastąpiony przez nowy Kkodeks karny, w którym zawarto przepisy dotyczące przestępstw wojskowych. Pomimo wielu podobieństw między ustawodawstwem polskim i sowieckim można dostrzec też pewne różnice, które niekiedy były znaczne.