Streszczenie: Artykuł został poświęcony opisaniu stanu faktycznego majątku Lubowicz Wielki, który został przejęty na cele reformy rolnej na podstawie art. 2 ust. 1 lit. e dekre-tu PKWN z 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej. Kolejno zostają przedstawione warunki przejęcia majątku w 1949 r., pierwotne próby odwołania od orzeczeń nacjonalizacyjnych właścicieli majątku, a także obecne dochodzenie roszczeń wobec Skarbu Państwa i jednostek jemu podlegających. Niniejszy artykuł opisuje problem prawny, który do dnia dzisiejszego nie został przez polskiego ustawodawcę rozwiązany. Brak ustawy reprywatyzacyjnej pozwala jedynie następcom prawnym dawnych właścicieli majątków, wobec których wydano wadliwe decyzje wywłaszczeniowe opierać się na przepisach ogólnych oraz judykaturze w celu dochodzenia przysługujących im praw. Orzecznictwo w sprawach majątków przejętych na mocy reformy rolnej jest w większości krzywdzące dla dawnych właścicieli czy ich następców prawnych. Duże trudności powoduje również brak ustawy reprywatyzacyjnej, która regulowałaby powyższe zagadnienie. Większość postepowań w tej sprawie opierała się na przepisach ogólnych i orzeczeniach sądów. W orzeczeniach tych wielokrotnie wskazuje się, że brak lex specialis w kwestii restytucji dawnych właścicieli jest klęską i kompromitacją elit politycznych III Rzeczypospolitej. Przykład majątku Lubowicz Wielki pozwolił na restytucję następców prawnych dawnych właścicieli, ukazując jednocześnie liczne naruszenia, jakich dopuszczano się przy wdrażaniu w życie przepisów dekretu PKWN z 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej.