Streszczenie W artykule wskazuje się na historyczne uwarunkowania, które wpłynęły na organizację polsko-arabskich stosunków kulturalnych. Kontakty takie, nawiązywane między ziemiami polskimi a światem arabskim do czasu ustanowienia współczesnych podmiotów państwowych, opierały się na spontaniczności i żywiołowości, wyni- kających głównie z inicjatyw podejmowanych przez poszczególne osoby bądź niewielkie społeczności. Dotyczyły one migracji dokonywanych przez kupców, pielgrzymów, misjonarzy, podróżników i żołnierzy, a niekiedy także przez osoby, które brano w niewolę czy też emigrantów poszukujących pracy. Poza tym wynikały one z konfl iktów zbrojnych i wojen polsko-tureckich, albowiem w szeregach wojsk tureckich znajdowali się wojownicy arabscy, podlegający władzy sułtana. Owocem tego typu kontaktów były wytwory kultury arabskiej, które docierały na dwór królewski oraz do pałaców magnaterii czy dworów szlacheckich. Tym samym odpowiednie przekazy o świecie arabskim trafiały też do polskiej literatury, muzyki, malarstwa czy rzeźby. Po powstaniu państw arabskich w dobie dekolonizacji historyczne doświadczenia zaowocowały m.in. parafowaniem stosownych umów, które doprowadziły do zin- stytucjonalizowania polsko-arabskich relacji kulturalnych. Spotkania międzypaństwowe, współpraca na arenie międzynarodowej oraz wzajemne wizyty umożliwiły rozwój wieloaspektowej współpracy kulturalnej. Zaowocowała ona wyjazdami akademickimi, wymianą dziennikarzy, wykopaliskami archeologicznymi, kształceniem młodzieży arabskiej w Polsce, organizowaniem w krajach arabskich dni kultury polskiej oraz dni kultury arabskiej w Polsce. Dopełnieniem tej formy współpracy były relacje pozainstytucjonalne, które propagowane były przez migrantów, małżeństwa polsko-arabskie, stypendystów, dziennikarzy czy przedstawicieli środowisk kulturalnych.