Streszczenie: Artykuł przedstawia życie i działalność podporucznika Wojska Polskiego Maksymiliana Włodarczaka. Był on kapralem Armii Cesarstwa Niemieckiego w okresie I wojny światowej, u zarania niepodległości Polski 1918–1919 sierżantem Powstania Wielkopolskiego w Czarnkowie, szczególnie zasłużonym w potyczce w rejonie Romanowa. W okresie II RP pracował jako policjant (1919–1921) i urzędnik czarnkowskiego magistratu (1921–1939). Działał społecznie w ruchu strażackim. Był powiatowym naczelnikiem pożarnictwa w Czarnkowie (1926–1934 i 1935–1939), zastępcą naczelnika (1921–1935) oraz naczelnikiem Ochotniczej Straży Pożarnej w Czarnkowie (1935–1939). Działał również na forum lokalnego ruchu kombatanckiego jako jeden z liderów Towarzystwa Powstańców i Wojaków, Związku Weteranów Powstań Narodowych RP 1914–1919 oraz Związku Powstańców Wielkopolskich. W trakcie II wojny światowej, zagrożony niemieckimi represjami, ukrywał się w Poznaniu, a następnie w Warszawie, gdzie należał do Armii Krajowej i walczył w Powstaniu Warszawskim w 1944 roku. Po wojnie wrócił do Czarnkowa i włączył się w odbudowę miasta. Początkowo należał do opozycyjnego wobec komunistów mikołajczykowskiego Polskiego Stronnictwa Ludowego. Pracował jako powiatowy instruktor do spraw pożarnictwa przy Starostwie Powiatowym w Czarnkowie (1945–1950), a następnie jako powiatowy komendant Straży Pożarnej w Czarnkowie (1950). W okresie wzmożonej stalinizacji życia publicznego był represjonowany przez komunistów. Po odwilży październikowej 1956 roku zasiadał w lokalnych władzach Związku Bojowników o Wolność i Demokrację.