Streszczenie: Pomoc położnicza aż do końca XVIII wieku spoczywała niemal wyłącznie w rękach kobiet, które nie miały dostatecznego przygotowania teoretycznego, a praktykę niesienia pomocy przy narodzinach dziecka zdobywały pod okiem starszych niewiast, zwanych „babkami” lub „akuszerkami”. Dopiero w latach 80. tegoż stulecia pojawiły się próby, mające na celu wprowadzenie położnictwa jako obowiązującego przedmiotu do wydziału lekarskiego, a także stworzenie szkół kształcących położne. Z chwilą utworzenia uniwersyteckich katedr położnictwa i klinik położniczych fachowa opieka nad kobietami w stanie błogosławionym i rodzącymi zaczęła wstępować na właściwe tory. Dzięki utworzeniu szkół położnych, do grona lekarzy, którzy dotąd sprawowali tę opiekę, zaczęły dołączać wykwalifikowane położne2. Oczywiście, zdobycie wykształcenia kierunkowego przyniosło też awans społeczno-zawodowy kobiet. Po dokonaniu przez ks. Hugona Kołłątaja reformy Akademii Krakowskiej i utworzeniu pierwszego Szpitala Klinicznego w Krakowie rozpoczęło się w 1780 roku nauczanie kobiet tzw. „sztuki babienia”. Od początku było ono ściśle związane z Kliniką Ginekologiczno-Położniczą. Oddzielenie Krakowskiej Szkoły Położnych od tejże Kliniki nastąpiło 1 stycznia 1896 roku. Od tej pory Szkoła rozpoczęła swoją działalność jako placówka naukowa kształcąca akuszerki. Przez kolejne lata pokonywano różne trudności, lecz kształcono coraz więcej położnych. Działalność placówki została wstrzymana w latach okupacji niemieckiej. Po zakończeniu II wojny światowej podjęto dalszą działalność edukacyjną, która trwała do 2005 roku.