Kongres Europejski w Hadze w 1948 roku.

Streszczenie: Odbywający się w maju 1948 r. Kongres Europejski w Hadze był jednym z najistotniejszych wydarzeń końcówki pierwszej połowy XX stulecia. Historia powojenna owocowała licznymi działaniami na rzecz zapewnienia pokoju, jednak spotkanie w Hadze miało wyjątkowy wymiar. Podjęto wówczas pierwszą poważną próbę zakreślenia możliwości zjednoczenia narodów europejskich. Najdonioślejszym z efektów płynących z realizacji jego postanowień było podpisanie w 1949 r. traktatu londyńskiego powołującego do życia Radę Europy oraz określającego jej status prawny. Choć Kongres haski nie był klasycznie rozumianą konferencją międzynarodową, a spotkaniem osobistości z różnych państw (w tym polityków, jak też ludzi spoza świata aktywnej polityki), to stał się on jedną z głównych przestrzeni do debaty na temat sposobów jednoczenia Europy. Postanowienia zawarte w trzech rezolucjach Kongresu haskiego zostały w kolejnych latach wcielone w życie m.in. przez utworzenie europejskiej unii politycznej, przyjęcie Europejskiej Karty Praw Człowieka oraz utworzenie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, tworzenie jedności ekonomicznej na kontynencie, znoszenie barier handlowych, opłat celnych, dążenie do unifikacji waluty oraz umożliwienie swobodnego przepływu kapitału. Postanowienia Kongresu haskiego mają zatem także ogromny wpływ na rozwiązania przyjęte w późniejszym czasie w ramach Unii Europejskiej. Jednak jego bezpośrednim owocem było powstanie Ruchu Europejskiego oraz Rady Europy wraz z jej doniosłym dziś dorobkiem w zakresie ochrony praw człowieka, urzeczywistniania rządów prawa i umacniania demokracji na kontynencie. Statutowym celem Rady Europy jest osiąganie większej jedności między jej członkami dla ochrony ideałów i zasad, stanowiących wspólne dziedzictwo państw członkowskich, oraz ułatwienie ich przemian ekonomicznych i społecznych. Jego realizacja, a tym samym ciągłe wdrażanie idei obecnych już podczas Kongresu haskiego, możliwa jest dzięki podejmowanym pracom zmierzającym do tworzenia i przyjmowania przez państwa członkowskie traktatów oraz inne metody harmonizacji obowiązującego w nich prawa.