Streszczenie: Z całą pewnością można stwierdzić, iż przestępczość kobiet istnieje tak długo, jak samo przestępstwo. W czasach starożytnych znane były przypadki kobiet zabójczyń, a także oskarżonych o czary. Czasy średniowiecza to także procesy związane z cudzołóstwem i awanturniczym trybem życia. Przez wiele lat dominującym czynem było mężobójstwo i dzieciobójstwo różnorodnie rozumiane przez ówczesne prawo. W niektórych okresach przestępstwo dzieciobójstwa rozumiane było zarówno jako spędzenie płodu, zabójstwo dziecka pod wpływem i w czasie porodu oraz zabójstwo dziecka niezwiązane z przebiegiem porodu. W latach 1924–1937 kobiety stanowiły 16-18% wszystkich skazanych. W latach 40. i 50. XX w. wśród kobiet dominowały przestępstwa przeciwko mieniu, porządkowi publicznemu, bezpieczeństwu publicznemu oraz przeciwko życiu i zdrowiu. Stanowiły one 80% przestępstw dokonanych przez kobiety. W latach 60. XX w. płeć żeńska popełniała głównie czyny przeciwko mieniu. W latach 70. i 80. obraz przestępczości kobiet jako przestępczości majątkowej umocnił się, bowiem skazania dotyczyły głównie trzech grup przestępstw: przeciwko mieniu społecznemu, mieniu indywidualnemu oraz przestępstw gospodarczych. Udział kobiet w liczbie skazanych, w latach 40. i 50., wahał się między 21 a 25%, w latach 60. – między 20 a 10%, w latach 70. – od 10 do 11 %, a w latach 80. XX w., udział ten wynosił od 9 do 12%. Wydaje się, iż najlepszym podsumowaniem byłoby stwierdzenie, iż przestępczość kobiet kształtowała się tak, jak samo społeczeństwo. Gdy życie płci żeńskiej skupiało się głównie na rodzinie, przestępstwami najczęściej popełnianymi były czyny przeciwko rodzinie. Od czasu, gdy kobiety aktywniej uczestniczyły w życiu zawodowym oraz gdy musiały zadbać o byt rodziny, niezależnie od swoich mężów, zauważalny jest wyższy udział osób płci żeńskiej w przestępczości majątkowej.