Streszczenie: Omówienie zagadnienia statusu prawnego polskich sportowców w latach 1984–1996 wymagało od autora na wstępie przytoczenia społeczno-ekonomicznej roli sportu i omówienia realiów jego funkcjonowania w okresie socjalizmu, w szczególności w kontekście znaczenia sukcesów sportowych dla prowadzonej polityki państw tzw. bloku wschodniego. Zważywszy na przyjęty model interwencjonistyczny zarówno w sferze regulacyjnej, jak i zarządzania polskim sportem, również zakres praw i obowiązków polskich sportowców był silnie kontrolowany przez właściwy aparat państwowy. Opisana przez autora zcentralizowana wizja sportu wraz z silnie upolitycznioną socjalistyczną strukturą organizacyjną determinowały podejście ustawodawcy do prawnej ochrony zawodnika, co zostało przeanalizowane przez pry-zmat poszczególnych instytucji prawnych i rozwiązań przyjętych w ustawie z dnia 3 czerwca 1984 r. o kulturze fizycznej. Po części poświęconej analizie statusu prawnego zawodnika na podstawie tejże ustawy, autor przedstawił zmiany w strukturze organizacyjno-prawnej polskiego sportu oraz w zakresie statusu prawnego zawodnika, które dokonały się na podstawie przepisów ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej. Przedmiotowe rozważania zostały wzbogacone o aspekt praktyczny, gdyż w ocenie statusu prawnego polskich sportowców po transformacji ustrojowej uwzględniono olbrzymie zmiany społeczno-gospodarcze, które zapo-czątkowały inne podejście do rynku sportowego. Ponadto uwzględniono również wzrastającą rolę międzynarodowych organizacji sportowych w sektorze sportowym, w tym znaczący wzrost ich znaczenia w procesie kształtowania statusu prawnego za-wodników w badanym okresie. Omówione zagadnienia i wynikające z nich konkluzje stanowią dowód na to, że status prawny sportowców i ich rzeczywista pozycja na rynku sportowym to wypadkowa wielu czynników o zróżnicowanym charakterze.