Streszczenie: Celem niniejszego artykułu jest analiza publikacji dotyczących liderów chasydzkich społeczności galicyjskich, zamieszczonych w internetowym wydaniu amerykańskiego czasopisma rosyjskojęzycznego „Jewriejskij Mir”. Przeprowadzone w tekście rozważania nad artykułami poświęconymi galicyjskim cadykom pozwalają stwierdzić, w jaki sposób ich sylwetki i nauki wykorzystywane są przez dziennikarzy wywodzących się ze środowisk dawnych sowieckich Żydów w Stanach Zjednoczonych. Zaprezentowane wyniki badań statystycznych wyraźnie wskazują, że zdecydowana większość tekstów poświęconych galicyjskim cadykom została napisana przez publicystów związanych bezpośrednio z żydowską sferą duchową. Publikowane przez nich treści przyczyniają się do popularyzacji wiedzy o chasydzkiej duchowości wśród zlaicyzowanej żydowskiej ludności rosyjskojęzycznej. Niekiedy też wspomniane ma- teriały dziennikarskie stanowią inspirację do odkrywania swojego pochodzenia. Po- kazuje to analiza przytoczonych w artykule publikacji Szymona Brimana oraz Soni Tuczyńskiej. Sylwetki galicyjskich cadyków, zamieszczane przez redakcje rosyjskojęzycznych mediów żydowskich, mają wymiar moralizatorski. W rezultacie opowieści o rzekomych dokonaniach Elimelecha z Leżajska, Zusji z Annopola czy też Lewi Icchaka z Berdyczowa mogą pobudzać czytelników do refleksji nad swoim życiem i stanowić zachętę do podjęcia pracy nad własną osobowością. Co ważne, większość z nich wydaje się być zaczerpnięta z prac m.in. Martina Bubera, choć sami autorzy na ogół raczej o tym nie wspominają. Paradoksalnie jednak zabieg ten przyczynia się do rozpowszechniania utrwalonych w tradycji wzorców duchowości żydowskiej, nie zmuszając jednocześnie czytelników do samodzielnych poszukiwań.